AGL - pzl an-2

Samolot wielozadaniowy Antonow AN-2

An-2

Konstrukcja. Płat. Profil RPS o grubości 14%, wznios płatów górnych i dolnych 2^o45'. Konstrukcja metalowa, dwudźwigarowa, za pierwszym dźwigarem pokryta tkaniną, szkielet wykrzyżowany cięgnami. Na górnym płacie automatyczne sloty na całej rozpiętości. Na obu płatach klapy i lotki szczelinowe o konstrukcji metalowej. Kadłub. Klasyczna konstrukcja metalowa półskorupowa. Duże drzwi ładunkowe z lewej strony. Kabina. Zagospodarowanie zależne od wersji, tylna część kadłuba oddzielona ścianką. W wersjach rolniczych zbiornik chemikaliów o pojemności 1400 dm³, w sanitarnej - 6 noszy, w pasażerskich - 12 foteli i wnętrze z tapicerką oraz toaleta, w tansportowo-desantowych-12 składanych siedzeń wzdłuż ścian bocznych, w transportowej ładownia na 1500 kg towaru. Usterzenie. Krzyżowe, statecznik poziomy zastrzałowy, metalowy, statecznik pionowy metalowy, stery pokryte tkaniną na szkielecie metalowym. Sterownie. Linkowo - popychaczowe klapy i klapki wyważające wychylane elektromechanicznie. Podwozie. Stałe, golenie teleskopowe wsparte zastrzałami, koła z ogumieniem niskociśnieniowym. Amortyzacja olejowo gazowa. Awionika. Zestaw przyrządów do lotów VFR/IFR, radiowysokoścomierz, radiostacje HF i VHF, ADF. Napęd. Chłodzony powietrzem, gwiazdowy, 9-cylindrowy silnik ASz-62IR o mocy 736 kW (1000 KM), śmigło czterołopatowe AW-2 o zmiennym skoku.

Zastosowanie. Używany w komunikacji lotniczej, lotnictwie rolniczym, aeroklubach i w lotnictwie wojskowym. Eksploatowany w Afganistanie, Bułgarii, Czechosłowacji, Chinach, Egipcie, Grecji, Indiach, Jugosławii, Kubie, Korei Płn, Mongolii, Mali, Nepalu, NRD, Polsce, Rumuni, Sudanie, Węgrzech, Wietnamie, Tunezji, Turcji, USA i ZSRR.

Uzbrojenie. Konstrukcja samolotu przystosowana jest do zamontowania celownika, fotokarabinu, system sterownia uzbrojenia i dwóch zaczepów podskrzydłowych do podwieszania lekkich bomb lub innego uzbrojenia podwieszanego.

Dane techniczne.
Silnik:          tłokowy PZL ASz-62IR, 736 kW (1000 KM)
Rozpiętość:               10,18 m
Długość:                    12,40 m
Wysokość:                  4,10 m
Powierzchnia nośna:    71,5 m²
Masa własna:             3450 kg
Masa użyteczna:         2050 kg
Masa całkowita:         5500 kg
Prędkość maks.:          258 km/h
Prędkość przel.:           185 km/h
Prędkość min.:               90 km/h
Wznoszenie:                  3,5 m/s
Pułap:                         4400 m
Zasięg:                          900 km
Zapas paliwa:              1200 l

Rozwój i produkcja. Projekt tego wielozadaniowego samolotu powstał w latach 1946-47 jako praca dyplomowa Olega Antonowa. Prototyp oznaczony SKH-1 napędzany silnikiem ASz-21 (560 kW) wykonał pierwszy lot w ZSRR 31.08.1947 roku. Produkcję seryjną z silnikiem ASz-62IR rozpoczęto w ZSRR w 1949 roku - otrzymał on wtedy oznaczenie An-2 (w późniejszym czasie w pojawiły się wersje ze zmienionym oznaczeniem An-3, An-4, An-6). Od 1957 roku produkowany na podstawie licencji w Chinach pod oznaczeniem Y-5. Od 1960 roku produkowany na podstawie licencji przekazanej w 1959 roku w Polsce w wytwórni PZL-Mielec. Jednocześnie wraz z licencją na produkcję samolotu przekazano licencję na silnik ASz-62IR (WSK Rzeszów, WSK Kalisz) oraz śmigieł AW-2 (WSK Okęcie). W Polsce nastąpił prawdziwy rozkwit konstrukcyjny i produkcyjny samolotu, opracowano i wprowadzono do produkcji nowe jego wersje.

Wersje produkowane w Polsce:
An-2T - transportowa (1500 kg ładunku),
An-2TP - transportowo-pasażerska z 1962 roku,
An-2TD - spadochronowo-desantowa,
An-2P - pasażerska z 1966 roku,
An-2D-5 - wersja z 5 miejscami dla VIP'ów z 1972 roku,
An-2D-6 - wersja z 6 miejscami dla VIP'ów z 1972 roku,

An-2 wersja dla VIP' ów

An-2PK - dyspozycyjna 5 miejscowa, dostosowana do warunków polarnych z 1973 roku,
An-2PF - fotogrametryczna z 1974 roku,
An-2PR - poszukiwawcza,
An-2Geo - do badań geofizycznych z 1974 roku,
An-2M - wielozadaniowy wodnosamolot, poza Polską produkowany jako An-4 z 1963 roku ,

An-2M, poza Polską oznaczony jako An-4

An-2R - rolnicza z 1961 roku,
An-2S - sanitarna,

An-2S

An-2TPS - polska wersja sanitarna z 1974 roku,
An-2PRTV - retransmisyjna z 1975 roku,
An-3M - prototyp z silnikiem turbośmigłowym.

Wersje produkowane poza Polską:
An-2P - wersja ogólnoużytkowa, o niższym standardzie niż polski odpowiednik, z 14 miejscami dla skoczków lub 10 fotelami pasażerskimi,
An-2F - prototyp przeznaczony do kierowania ogniem artylerii i bezpośredniego wsparcia na polu walki z podwójnym usterzeniem pionowym, przeszkloną dolną częścią kadłuba, uzbrojony w działko kal. 23 mm i karabin kal. 12,7 mm,

An-2F

An-2L - wodnosamolot pożarniczy,
An-2M - wersja o powiększonym usterzeniu pionowym z 1964 roku,

An-2M

An-2SCh - wersja rolnicza ze zbiornikiem na 1400 kg chemikaliów,
An-2NAK - nocna wersja wojskowa, rozwinięcie An-2F,
An-4 - wielozadaniowy wodnosamolot, odpowiednik An-2W,
An-2ZA - latające laboratorium meteorologiczne, wyposażone w silnik ASz-62IR ze sprężarką TK-19 co pozwoliło osiągnąć pułap 9500 m przy mocy 626 kW (850 KM) na tej wysokości,
An-6 Meteo - rozwinięcie An-2ZA z 1950, który osiągnął pułap 11 248 m,

An-6 Meteo

An-2PP - morski wodnopłat gaśniczy ze zbiornikiem na 630 l,
An-3T - wersja An-2T z silnikiem turbośmigłowym,
An-3T VIP - wersja An-3T z dla VIP'ów,
An-3SCh - wersja An-2SCh z silnikiem turbośmigłowym,
An2E - ekranoplan (do lotów nad wodą), prototyp stworzony przez hobbystów.

An-2E

W 1979 roku została opracowana w PZL-Okęcie wersja An-3M. Do jej napędu zastosowano silnik turbośmigłowy TWD-20 o mocy 1054 kW (1432 KM).i skrzydła oraz usterzenie poziome z samolotu PZL-106B Kruk. Rozpatrywane były dwa warianty jego kadłuba; z integralnym zbiornikiem chemikaliów (stanowiącym segment konstrukcji kadłuba) i dwiema oddzielnymi kabinami pasażersko-ładunkowymi. Mimo że samolot wykazywał lepsze osiągi i trwałość niż An-2, produkcji seryjnej pomimo takich planów nie podjęto. W 1983 uruchomiono w Kijowie ośrodek przebudowy samolotów An-2 na turbośmigłowe An-3. Powstały tam w marginalnej ilości wersje An-3 (prototyp z silnikiem TWD-10B o mocy 705 kW), An-3T, An-3T VIP i An-3 SCh. Obecnie na świecie jest kilka sztuk tego modelu głównie w Rosji i Ukrainie.

An-3T

W Polsce produkowano również aparaturę agrolotniczą i narty do zimowych wariantów podwozia oraz pływaki.

An-2 na nartach

Produkcja An-2 w Polsce została przerwane w 1989 wobec braku zamówień z ZSRR, jednak w 1996 podjęto ją znowu, tym razem w nowej wersji spełniającej wymagania FAR-23, opracowanej przez PZL-Mielec w latach 1990-92 i przeznaczonej dla Kanady. Wersja ta otrzymała certyfikat polski i brazylijski.. "Aen" jest najliczniej i najdłużej produkowanym samolotem w okresie pokoju. Wyprodukowano ponad 20 000 egzemplarzy tego samolotu w różnych wersjach - w tym ponad 5 200 w ZSRR, około 2 000 w Chinach i ponad 12 500 w Polsce w PZL-Mielc. Ostatnie 4 egzemplarze zostały zmontowane z gotowych części w styczniu 2002 na zamówienie rządu Wietnamu.

An-2 z przerobionymi skrzydłami

Znaczącą część An-2 wyprodukowanych w Polsce stanowiła wersja rolnicza. Do 1986 roku powstała w ilości ponad 5500 sztuk. Na początku lat 70 XX wieku podjęto prace projektowe mające na celu zastąpienia dotychczas stosowanych samolotów rolniczych An-2SCh i An-2R przez nowocześniejszą konstrukcję, która byłaby wydajniejsza w eksploatacji, posiadając większy udźwig i nowocześniejszą aparaturę rolniczą.
W ramach podziału ról w RWPG, polski przemysł lotniczy miał się specjalizować m.in. w samolotach rolniczych, więc skonstruowanie nowego samolotu zlecono zakładom WSK-Mielec. Zakłady te były już głównym licencyjnym producentem samolotów rolniczych An-2R, eksportowanych do ZSRR.
W związku z dążeniem do ujednolicenia paliwa stosowanego przez 'AEROFŁOT" do samolotów pasażerskich i rolniczych przyjęto założenie, że do napędu nowej konstrukcji zostanie zastosowany silnik turboodrzutowy.
W celu zbadania niespotykanych dotąd problemów związanych z zabudową silnika odrzutowego w wolno latającym samolocie rolniczym, w 1972 w Instytucie Lotnictwa w Warszawie zbudowano najpierw samolot doświadczalny Lala-1 (nazwa była skrótem od: latające laboratorium).

Lala-1

Do budowy prototypu Lala-1 wykorzystano samolot An-2, w którym z miejscu obciętego ogona umieszczono kratownicę z zamontowanym usterzeniem.

Lala-1

Oprócz swego "normalnego" silnika tłokowego ASz-62IR Lala otrzymała silnik odrzutowy AI-25 o ciągu 1500 daN.
Doświadczenia wyniesione z testów w latach 1972-73 doprowadziły do powstania samolotu rolniczego PZL M-15, który w 1976 roku został wprowadzony do produkcji.

PZL M-15

M-15 był jedynym na świecie odrzutowcem rolniczym. Władze rolnicze ZSRR planowały początkowo zamówić 3000 samolotów M-15. Po krótkim okresie eksploatacji okazało się , że są one nieekonomiczne - zużywały ogromne ilości paliwa. Doprowadziło to do zakończenia produkcji w 1981 po dostarczeniu 175 samolotów (wg innych danych - 120).
Samolot ten, ze względu na swoją konstrukcje, nie nadaje się do innych zastosowań niż rolnicze - skoków spadochronowych również nie da się z niego wykonywać :(

PZL M-15

Bezpośrednim następcą samolotu An-2 w wersji transportowej, desantowej i pasażerskiej był An-14. Produkowany seryjnie w latach 1965-68. Rozwinięciem konstrukcyjnym An-14 jest An-28.